സൂറത്തുള്ളുഹാ: വെളിച്ചത്തിന്റെ ഭാഷയിൽ സംസാരിക്കുന്ന സൂറത്ത്
ചില ദിവസങ്ങളിൽ മനുഷ്യന് വലിയ ഉപദേശങ്ങളൊന്നും വേണ്ടിവരില്ല. ജീവിതം എങ്ങനെ വിജയിപ്പിക്കാം എന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു മണിക്കൂർ പ്രസംഗവും ആവശ്യമുണ്ടാകില്ല. ആരെങ്കിലും അരികിലിരുന്ന്, “നീ ഒറ്റയ്ക്കല്ല; നിന്നെ കൈവിട്ടിട്ടില്ല” എന്നു പറഞ്ഞാൽ മതിയാകും.
പരീക്ഷയിൽ പ്രതീക്ഷിച്ച മാർക്ക് കിട്ടാത്ത കുട്ടിക്ക്, പഠനം കഴിഞ്ഞിട്ടും ജോലി കിട്ടാതെ വീട്ടിലിരിക്കുന്ന ചെറുപ്പക്കാരന്, മക്കളുടെ ഭാവിയെക്കുറിച്ച് ഉള്ളിൽ തീ കൊണ്ടുനടക്കുന്ന രക്ഷിതാവിന്, സ്വന്തം അധ്വാനത്തിന്റെ ഫലം കാണാനാകാതെ ക്ഷീണിച്ച അധ്യാപകന്, ആരോടും പറയാനാവാത്ത സങ്കടങ്ങളുമായി ജീവിക്കുന്ന മുതിർന്ന ഒരാൾക്ക്— ആ വാക്കുകൾ ചിലപ്പോൾ ഒരു തണലായിരിക്കും.
നമുക്ക് ചുറ്റുമുള്ള പലരും അങ്ങനെയൊരു വാക്കിനുവേണ്ടി കാത്തിരിക്കുന്നവരാണ്. ചിരിക്കുന്ന മുഖവും തിരക്കുള്ള ജീവിതവും ഉള്ളതുകൊണ്ട് മാത്രം ഒരാളുടെ ഉള്ളിൽ സങ്കടമില്ലെന്ന് കരുതാനാവില്ലല്ലോ. അത്തരമൊരു മനസ്സുമായി സൂറത്തുള്ളുഹായുടെ മുന്നിലൊന്നു ചെന്നിരുന്നുനോക്കണം.
പതിനൊന്ന് ആയത്തുകൾ മാത്രമുള്ള ഒരു ചെറിയ സൂറത്ത്. പക്ഷേ, അതിലൂടെ കടന്നുപോകുമ്പോൾ മനുഷ്യന്റെ ഏകാന്തതയും പ്രതീക്ഷയും ഓർമകളും ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളും ബന്ധങ്ങളും നന്ദിബോധവുമെല്ലാം നമ്മുടെ മുന്നിലേക്ക് വരും. നമ്മെ ആശ്വസിപ്പിക്കുന്നതോടൊപ്പം മറ്റൊരാളെ ആശ്വസിപ്പിക്കാനുള്ള ഉത്തരവാദിത്വത്തിലേക്കും അത് കൈപിടിച്ചുനടത്തും.
ഈ സൂറത്തിന്റെ ആദ്യ അഭിസംബോധന നബി മുഹമ്മദ്(സ്വ) യോടാണ്. ആ പ്രത്യേക പശ്ചാത്തലവും അവിടുത്തേക്കുള്ള വാഗ്ദാനങ്ങളും മനസ്സിലാക്കിക്കൊണ്ടാണ് നാം അതിനെ വായിക്കേണ്ടത്. അതോടൊപ്പം, അതിലെ കരുണയുടെയും പ്രത്യാശയുടെയും സാമൂഹിക ഉത്തരവാദിത്വത്തിന്റെയും വെളിച്ചത്തിൽ നമ്മുടെ ജീവിതത്തെയും പരിശോധിക്കാം. ഇവിടെ പങ്കുവെക്കുന്ന കുടുംബജീവിതത്തിലെയും വിദ്യാഭ്യാസത്തിലെയും ഉദാഹരണങ്ങൾ അത്തരമൊരു ജീവിതവായനയാണ്.
ജിബ്‌രീൽ വരുന്നതിൽ ഇടവേളയുണ്ടായപ്പോൾ, നബിയെ അവിടുത്തെ രക്ഷിതാവ് ഉപേക്ഷിച്ചുവെന്ന തരത്തിൽ പരിഹാസമുയർന്ന പശ്ചാത്തലം തഫ്സീർ ഗ്രന്ഥങ്ങൾ വിവരിക്കുന്നുണ്ട്. രോഗംമൂലം ഏതാനും രാത്രികളിൽ നബി(സ്വ) രാത്രി നിസ്കാരത്തിന് എഴുന്നേൽക്കാതിരുന്നപ്പോൾ ഒരു സ്ത്രീ പരിഹസിച്ചതും, അതിനെത്തുടർന്ന് സൂറത്തിന്റെ ആദ്യ ആയത്തുകൾ അവതരിച്ചതും സ്വഹീഹുൽ ബുഖാരിയിലെ നിവേദനത്തിൽ കാണാം. വേദനിക്കുന്ന ഒരാളുടെ മുറിവിൽ വാക്കുകൊണ്ട് വീണ്ടും കുത്തുന്ന മനുഷ്യരെ ആ പശ്ചാത്തലത്തിൽ നമുക്ക് കാണാം. അവിടേക്കാണ് ആശ്വാസത്തിന്റെ ഈ സന്ദേശമെത്തുന്നത്. നമ്മുടെ കാലത്തും ആ സ്വഭാവത്തിന് കുറവൊന്നുമില്ല.
ഒരാളുടെ പരീക്ഷാഫലം മോശമായാൽ, “ഞാൻ അന്നേ പറഞ്ഞതല്ലേ” എന്നു പറയാൻ ആളുണ്ട്. ജോലി നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ പഴയ തീരുമാനങ്ങളുടെ കണക്കെടുക്കാൻ ആളുണ്ട്. ബിസിനസ് തകർന്നാൽ ഉപദേശംകൊണ്ട് പൊതിയാൻ ആളുണ്ട്. എന്നാൽ, “ഇപ്പോൾ നിനക്ക് എന്ത് സഹായമാണ് വേണ്ടത്?” എന്നു ചോദിക്കാൻ എത്ര പേരുണ്ട്?
സൂറത്തുള്ളുഹായിലൂടെയുള്ള യാത്ര അവിടെനിന്നുതന്നെ ആരംഭിക്കാം: മറ്റൊരാളുടെ പ്രയാസത്തിന്റെ മുന്നിൽ നമ്മുടെ ഭാഷ എങ്ങനെയായിരിക്കണം?
സൂറത്ത് ആരംഭിക്കുന്നത് പകലിന്റെ തെളിച്ചത്തെയും ശാന്തമാകുന്ന രാത്രിയെയും സാക്ഷിയാക്കിയാണ്, പ്രഭാതാനന്തരമുള്ള വെളിച്ചത്തെയും പിന്നെ ശാന്തമായി മൂടുന്ന രാത്രിയെയും. തുടർന്ന്, നബിയെ അവിടുത്തെ രക്ഷിതാവ് ഉപേക്ഷിച്ചിട്ടില്ലെന്നും വെറുത്തിട്ടില്ലെന്നുമുള്ള ഉറപ്പ്. വെളിച്ചവും രാത്രിയും ചേർന്ന ഈ തുടക്കത്തിനു പിന്നാലെയാണ് ആ ആശ്വാസം വരുന്നത്. ആ ദൃശ്യത്തിൽനിന്ന് നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ഒരു ചിന്ത കൊണ്ടുവരാം.
മനുഷ്യജീവിതത്തിലും പല സമയങ്ങളുണ്ട്. സംസാരിക്കാൻ തോന്നുന്ന ദിവസങ്ങളുണ്ട്; മിണ്ടാതിരിക്കാൻ തോന്നുന്ന ദിവസങ്ങളുമുണ്ട്. വേഗത്തിൽ മുന്നോട്ടുപോകുന്ന ഘട്ടങ്ങളുണ്ട്; കാര്യങ്ങൾ ഒന്നും നീങ്ങുന്നില്ലെന്ന് തോന്നുന്ന ഘട്ടങ്ങളുമുണ്ട്. എല്ലാം വ്യക്തമായി കാണുന്ന നേരമുണ്ട്; അടുത്ത ചുവടുപോലും വ്യക്തമല്ലാത്ത നേരവുമുണ്ട്. വെളിച്ചമുള്ള സമയത്തെ മാത്രം ജീവിതമായി അംഗീകരിച്ചാൽ രാത്രിയെ നാം ശത്രുവാക്കും. എന്നാൽ, മനുഷ്യന് വിശ്രമവും നിശ്ശബ്ദതയും തിരിച്ചാലോചനയും ആവശ്യമാണ്.
ഇന്ന് കുട്ടികളിൽ പലരോടും നാം ആവശ്യപ്പെടുന്നത് അവസാനമില്ലാത്ത ഒരു പകലാണ്. സ്കൂൾ, ട്യൂഷൻ, പരീക്ഷ, മത്സരപരീക്ഷ, അധിക കോഴ്സ്, സർട്ടിഫിക്കറ്റ്, പിന്നെയും പഠനം. ഓരോ മണിക്കൂറും എന്തെങ്കിലും നേട്ടത്തിനായി ഉപയോഗിക്കണമെന്ന സമ്മർദം. “ഇന്ന് എന്ത് പഠിച്ചു?” എന്നു ചോദിക്കാറുണ്ട്. “ഇന്ന് കുറച്ചെങ്കിലും സമാധാനമായി ഇരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞോ?” എന്നു ചോദിക്കുന്നത് അപൂർവം.
അധ്വാനത്തെ പഠിപ്പിക്കുന്നതിനൊപ്പം വിശ്രമത്തിന്റെ മാന്യതയും പഠിപ്പിക്കണം. വിശ്രമിക്കാൻ വേണ്ടിവരുന്ന കുട്ടിയെ മടിയനെന്നു വിളിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് അവന്റെ ദിവസത്തിലൂടെ ഒന്നു നടന്നുനോക്കണം. വളരുന്ന ശരീരവും ചിന്തിക്കുന്ന മനസ്സും അനുഭവിക്കുന്ന ക്ഷീണം അവനുമുണ്ട്.
അതുപോലെ, ഒരു ഇടവേള വന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം ഒരു ജീവിതം അവസാനിക്കുന്നില്ല. പഠനത്തിൽ ഒരു വർഷം നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരാൾക്ക് പിന്നീടൊരു നല്ല പഠനപാത കണ്ടെത്താം. ആദ്യത്തെ ജോലി അനുയോജ്യമാകാതെ പോയ ഒരാൾക്ക് മറ്റൊരു മേഖലയിൽ കഴിവ് തെളിയിക്കാം. ഒരിക്കൽ തകർന്ന ആത്മവിശ്വാസം പതുക്കെ തിരിച്ചുപിടിക്കാം. ഇവയൊന്നും സ്വയം സംഭവിക്കണമെന്നില്ല. ശ്രമവും സഹായവും സമയവും വേണം. പക്ഷേ, ഇടവേളയെ അന്തിമവിധിയായി കാണാതിരിക്കാനുള്ള മനസ്സ് ആദ്യം വേണം.
“നിന്റെ രക്ഷിതാവ് നിന്നെ കൈവിട്ടിട്ടില്ല” എന്ന നബിയോടുള്ള അഭിസംബോധനയുടെ മുന്നിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ, നാം മനുഷ്യബന്ധങ്ങളിൽ നൽകുന്ന സുരക്ഷിതത്വത്തെക്കുറിച്ചും ചിന്തിക്കണം. നമ്മുടെ മക്കൾക്ക് നമ്മുടെ സ്നേഹത്തിൽ എത്ര വിശ്വാസമുണ്ട്? മാർക്ക് കൂടുമ്പോൾ മാത്രമാണോ വീട്ടിൽ അവരുടെ മുഖത്തേക്ക് സന്തോഷത്തോടെ നോക്കുന്നത്? മത്സരത്തിൽ സമ്മാനം കിട്ടുമ്പോഴാണോ അവരെ ചേർത്തുപിടിക്കുന്നത്? നാം ആഗ്രഹിച്ച കോഴ്സിന് പ്രവേശനം കിട്ടിയില്ലെങ്കിൽ അവരുടെ വ്യക്തിത്വം മുഴുവൻ പരാജയപ്പെട്ടതായി സംസാരിക്കാറുണ്ടോ?
“നീ തെറ്റ് ചെയ്തിട്ടുണ്ട്; അത് തിരുത്തണം. പക്ഷേ, നിന്നോടുള്ള ഞങ്ങളുടെ സ്നേഹം അതുകൊണ്ട് അവസാനിക്കുന്നില്ല.” ഈ ഉറപ്പ് ഒരു കുട്ടിക്ക് വീട്ടിൽനിന്ന് ലഭിക്കണം. തെറ്റിനെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കാനുള്ള ഇടം വീട്ടിലുണ്ടെങ്കിൽ കുട്ടി വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങിവരും. തെറ്റ് പറഞ്ഞാൽ അപമാനിക്കപ്പെടുമെന്ന് ഉറപ്പാണെങ്കിൽ അവൻ അത് ഒളിപ്പിക്കും. പിന്നെ, കുട്ടി എന്തുകൊണ്ട് ഒന്നും തുറന്നുപറയുന്നില്ലെന്ന് നാം പരാതിപ്പെടും. നമ്മുടെ പ്രതികരണങ്ങളുടെ ചരിത്രവും കുട്ടിയുടെ നിശ്ശബ്ദതയ്ക്കു പിന്നിലുണ്ടാകാം.
അധ്യാപകർക്കും ഇതിൽ വലിയ പാഠമുണ്ട്. ഒരു വിദ്യാർത്ഥിയുടെ ഉത്തരം തെറ്റിയാൽ അത് തിരുത്താം. എന്നാൽ, “നിനക്കൊന്നും മനസ്സിലാകില്ല” എന്നു പറഞ്ഞാൽ ഉത്തരം തിരുത്തുന്നതിനൊപ്പം അവന്റെ ആത്മവിശ്വാസവും നാം തകർക്കുന്നു. ഒരു പരീക്ഷയിൽ പരാജയപ്പെട്ട കുട്ടിക്ക് വിഷയത്തിലെ സഹായം ആവശ്യമാണ്. അതോടൊപ്പം, വീണ്ടും ശ്രമിക്കാൻ തനിക്ക് അവകാശമുണ്ടെന്ന ഉറപ്പും വേണം. അധ്യാപകന്റെ ഒരു വാക്ക് കുട്ടിയുടെ മനസ്സിൽ വർഷങ്ങളോളം കഴിയാം. അതുകൊണ്ട് ക്ലാസിൽ നാം പറയുന്ന ഓരോ തമാശയ്ക്കും ഓരോ ശാസനയ്ക്കും ഒരു ഉത്തരവാദിത്വമുണ്ട്. എല്ലാവരും ചിരിച്ച ഒരു വാചകം ഒരാളുടെ ഉള്ളിൽ മാത്രം മുറിവായി ശേഷിച്ചേക്കാം.
സൂറത്തിലെ അടുത്ത ആയത്തുകളിലേക്ക് വരുമ്പോൾ ഭാവിയിലേക്കുള്ള പ്രതീക്ഷ കാണാം. നബിക്ക് ഇഹലോകത്തേക്കാൾ ഉത്തമം പരലോകമാണെന്നും, അവിടുത്തെ രക്ഷിതാവ് തൃപ്തിയാകുന്നവിധം നൽകുമെന്നും അറിയിക്കുന്നു. ഈ വാഗ്ദാനങ്ങളുടെ കേന്ദ്രത്തിലുള്ളത് നബിയും അവിടുത്തേക്കുള്ള ദൈവിക അനുഗ്രഹങ്ങളുമാണ്; അവയെ ഓരോ വ്യക്തിക്കും ഇഷ്ടമുള്ള ലൗകികഫലം ഉറപ്പുനൽകുന്ന വാക്കുകളാക്കി മാറ്റേണ്ടതില്ല.
അതേസമയം, ഈ ആയത്തുകൾക്കുമുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന ഒരു വിശ്വാസിക്ക് തന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ അളവുകോലുകളെ പരിശോധിക്കാം. നാം വിജയമെന്നു വിളിക്കുന്നത് എന്തിനെയാണ്? വലിയ ശമ്പളം, നല്ല വീട്, പേരുകേട്ട സ്ഥാപനം, വിദേശജീവിതം—ഇവയെല്ലാം ആഗ്രഹിക്കാവുന്നതാണ്. പക്ഷേ, മനുഷ്യന്റെ മുഴുവൻ മൂല്യവും അവയിൽ ഒതുക്കിയാൽ പല നല്ല ജീവിതങ്ങളെയും നാം വിലകുറച്ച് കാണും.
സത്യസന്ധമായി ജോലി ചെയ്യുന്ന ഒരാൾ. കുടുംബത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം ഏറ്റെടുത്ത ഒരു മകൾ. രോഗിയായ മാതാപിതാവിനെ ക്ഷമയോടെ പരിചരിക്കുന്ന ഒരു മകൻ. ശമ്പളം കുറവാണെങ്കിലും കുട്ടികളെ ശ്രദ്ധയോടെ പഠിപ്പിക്കുന്ന അധ്യാപകൻ. സ്വന്തം പ്രയാസങ്ങൾക്കിടയിലും മറ്റൊരാൾക്ക് സഹായം ചെയ്യുന്ന യുവാവ്. ഇവരുടെ ജീവിതത്തിലും വിജയമുണ്ട്. ചില വിജയങ്ങൾക്ക് വേദിയും സർട്ടിഫിക്കറ്റും കൈയടിയും ഉണ്ടാകില്ലെന്നേയുള്ളൂ.
പരലോകബോധം മനുഷ്യന്റെ നേട്ടപ്പട്ടികയിൽ ഇത്തരം മൂല്യങ്ങൾക്കും ഇടം നൽകുന്നു. ആരും ശ്രദ്ധിക്കാത്ത നന്മയും അർഥമുള്ളതാകുന്നു. ആരും നന്ദി പറയാത്ത സേവനവും വിലയുള്ളതാകുന്നു. ലഭിക്കാതെപോയ അംഗീകാരത്തിന്റെ പേരിൽ മാത്രം ഒരാൾ സ്വന്തം ജീവിതത്തെ പരാജയമെന്നു വിളിക്കേണ്ടിവരുന്നില്ല.
ന്യൂജെൻ മക്കളോട് ഇത് സംസാരിക്കണം. അവരുടെ ആഗ്രഹങ്ങളെ ചെറുതാക്കാതെ, മനുഷ്യന്റെ മൂല്യം കാണാനുള്ള വിശാലത നൽകണം. കാരണം, ഇന്നത്തെ താരതമ്യത്തിന് സമയപരിധിയില്ല. മുമ്പ് അയൽവീട്ടിലെ കുട്ടിയുമായിട്ടായിരുന്നു താരതമ്യം. ഇപ്പോൾ ലോകത്തിന്റെ പല ഭാഗത്തുമുള്ള ആയിരക്കണക്കിന് ആളുകളുടെ തിരഞ്ഞെടുത്ത നേട്ടങ്ങളാണ് ദിവസവും ഫോണിലൂടെ മുന്നിലെത്തുന്നത്. ഒരാൾക്ക് ജോലി കിട്ടി. മറ്റൊരാൾ വീട് വാങ്ങി. വേറൊരാൾ ബിസിനസ് തുടങ്ങി. ഒരാൾ വിദേശത്ത് എത്തി. എല്ലാവരും മുന്നേറുമ്പോൾ ഞാൻ മാത്രം പിന്നിലായെന്ന തോന്നൽ വരാൻ അധികം സമയമൊന്നും വേണ്ട.
പക്ഷേ, മറ്റൊരാളുടെ ജീവിതത്തിലെ പ്രഖ്യാപനങ്ങളാണ് നാം കാണുന്നത്. അതിനുപിന്നിലെ മുഴുവൻ ജീവിതം കാണുന്നില്ല. ഒരു യുവാവിന് തന്റെ വളർച്ച തിരിച്ചറിയാൻ മറ്റുള്ളവരുടെ വേഗം മാത്രം നോക്കിയാൽ പോരാ. കഴിഞ്ഞ വർഷത്തേക്കാൾ ഉത്തരവാദിത്വം കൂടിയോ? ഒരു പുതിയ കഴിവ് പഠിച്ചോ? തെറ്റുകൾ സമ്മതിക്കാൻ കഴിയുന്നുണ്ടോ? പണം കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നതിൽ ശ്രദ്ധ വന്നോ? മറ്റുള്ളവരോടുള്ള പെരുമാറ്റം മെച്ചപ്പെട്ടോ? ഇത്തരം ചോദ്യങ്ങൾക്കും വളർച്ചയുടെ കഥ പറയാനുണ്ട്.
സൂറത്തുള്ളുഹാ പിന്നെ നബിയുടെ ജീവിതത്തിലെ അനുഗ്രഹങ്ങളെ ഓർമിപ്പിക്കുന്നു. അനാഥാവസ്ഥയിൽ അഭയം ലഭിച്ചതും, മാർഗദർശനം ലഭിച്ചതും, ആവശ്യാവസ്ഥയിൽനിന്ന് പര്യാപ്തത ലഭിച്ചതും ഓർമപ്പെടുത്തുന്നു. ഇതിൽ നമുക്കൊരു മനോഹരമായ ജീവിതപാഠം കണ്ടെത്താം: ഭാവിയെ ഭയപ്പെടുമ്പോൾ, കഴിഞ്ഞകാലത്തെ മുഴുവൻ മറന്നുകളയരുത്. ഇന്ന് ഒരു പ്രശ്നം നമ്മുടെ മുന്നിൽ വലുതായി നിൽക്കുമ്പോൾ, ജീവിതം മുഴുവൻ ആ പ്രശ്നമായി തോന്നാം. എന്നാൽ, നമ്മുടെ കഥയിൽ അതിനുമുമ്പുള്ള അധ്യായങ്ങളുമുണ്ട്.
പഠനം നിർത്തേണ്ടിവരുമെന്ന് കരുതിയ സമയത്ത് സഹായിച്ച ഒരാൾ ഉണ്ടായിരുന്നില്ലേ? വലിയ ആശയക്കുഴപ്പത്തിൽ നിന്നപ്പോൾ വഴികാട്ടിയ ഒരു അധ്യാപകൻ ഉണ്ടായിരുന്നില്ലേ? അസുഖകാലത്ത് ഒപ്പം നിന്ന ഒരാൾ ഉണ്ടായിരുന്നില്ലേ? സ്വന്തം കഴിവ് നാം തിരിച്ചറിയുന്നതിനുമുമ്പ് അത് കണ്ടുപറഞ്ഞ ഒരാൾ ഉണ്ടായിരുന്നില്ലേ? ആ ഓർമകൾ ഇപ്പോഴത്തെ പ്രയാസം ഇല്ലാതാക്കില്ല. പക്ഷേ, “എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കലും നല്ലതൊന്നും ഉണ്ടായിട്ടില്ല” എന്ന നിരാശയുടെ വാചകത്തെ അവ ചോദ്യം ചെയ്യും.
രക്ഷിതാക്കൾ കുട്ടികളുമായി സ്വന്തം ജീവിതത്തിലെ ഇത്തരം അനുഭവങ്ങൾ പങ്കുവെക്കണം. എല്ലാ കാര്യവും കൃത്യമായി അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് മുന്നേറിയവരായിരുന്നു നാം എന്ന മട്ടിൽ മാത്രം സംസാരിക്കരുത്. നമുക്കും ആശയക്കുഴപ്പമുണ്ടായിരുന്നു. നമുക്കും സഹായം വേണ്ടിവന്നിരുന്നു. നമ്മളും തെറ്റായ തീരുമാനങ്ങൾ എടുത്തിട്ടുണ്ട്. ചില അവസരങ്ങൾ നഷ്ടപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. പിന്നെ പഠിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇതറിയുന്ന കുട്ടിക്ക് മുതിർന്നവരോടുള്ള ബഹുമാനം കുറയണമെന്നില്ല. സംസാരിക്കാനുള്ള ധൈര്യം കൂടാം. “അച്ഛനും അമ്മയും എല്ലാം തികഞ്ഞവരായിരുന്നു; ഞാൻ മാത്രമാണ് ഇങ്ങനെയായത്” എന്ന അകലം കുറയും. തലമുറകൾക്കിടയിൽ സംഭാഷണത്തിനൊരു വാതിൽ തുറക്കും.
മാർഗദർശനം ലഭിച്ചതിനെ ഓർമിപ്പിക്കുന്ന ഏഴാം ആയത്ത് വായിക്കുമ്പോൾ അർഥത്തിൽ ശ്രദ്ധ വേണം. വഹ്‌യിലൂടെ ലഭിക്കുന്ന ഗ്രന്ഥത്തിന്റെയും വിശ്വാസത്തിന്റെയും അറിവുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തിയാണ് ഇബ്നു കസീർ ഇവിടെ വിശദീകരിക്കുന്നത്. നബി(സ്വ)യുടെ മുൻജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് തെറ്റായ ധാരണയുണ്ടാക്കുന്ന ലളിതവത്കരണം ഒഴിവാക്കണം.
അതിൽനിന്ന് നമ്മുടെ വിദ്യാഭ്യാസജീവിതത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരാവുന്ന ചിന്ത വളരെ പ്രസക്തമാണ്: വഴികാട്ടൽ ലഭിക്കുന്നത് വലിയൊരു അനുഗ്രഹമാണ്. പഠിക്കാൻ കഴിവുണ്ടായിട്ടും എവിടെ പഠിക്കണമെന്ന് അറിയാത്ത കുട്ടികളുണ്ട്. കോഴ്സിനെക്കുറിച്ച് കേട്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിലും അപേക്ഷിക്കേണ്ട വഴി അറിയാത്തവരുണ്ട്. നല്ലൊരു അവസരം ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് അവസാനതീയതി കഴിഞ്ഞശേഷം അറിയുന്നവരുണ്ട്. തങ്ങളുടെ താൽപര്യം തുറന്നുപറയാൻ പോലും ധൈര്യമില്ലാത്ത കുട്ടികളുമുണ്ട്. അറിവുള്ള ഒരാൾ അവരെ ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കുന്നത് ചെറിയ കാര്യമല്ല. അധ്യാപകനും കരിയർ ഗൈഡും മുതിർന്നവരും ഇവിടെ സ്വയം ചോദിക്കേണ്ടതുണ്ട്: എന്റെ മുന്നിലെത്തുന്ന കുട്ടിക്ക് ഞാൻ വെളിച്ചം നൽകുന്നുണ്ടോ? അതോ എന്റെ ഇഷ്ടങ്ങളും അഭിമാനങ്ങളും അവന്റെ മേൽ വെക്കുകയാണോ? വഴികാട്ടുന്ന ആൾക്ക് എല്ലാ ഉത്തരവും അറിയണമെന്നില്ല. അറിയാത്തത് സമ്മതിക്കാനും ശരിയായ വിവരം അന്വേഷിക്കാനും കഴിയണം. “എനിക്കറിയില്ല; നമുക്ക് പരിശോധിക്കാം” എന്നു പറയുന്ന അധ്യാപകൻ കുട്ടിക്ക് അറിവിനോടുള്ള സത്യസന്ധതയും പഠിപ്പിക്കുന്നു. എല്ലാം അറിയാമെന്ന ഭാവത്തെക്കാൾ ആ സത്യസന്ധതയ്ക്ക് വിലയുണ്ട്.
ആവശ്യാവസ്ഥയിൽനിന്ന് പര്യാപ്തത ലഭിച്ചതിനെ ഓർമിപ്പിക്കുന്ന ആയത്ത് നമ്മുടെ സാമ്പത്തികജീവിതത്തെയും പരിശോധിക്കാൻ അവസരം നൽകുന്നു. കഷ്ടപ്പാട് മാറണം. കുടുംബത്തിന് സുരക്ഷിതത്വം വേണം. പഠിക്കാനും ചികിത്സിക്കാനും ജീവിക്കാനും ആവശ്യമായ പണം വേണം. അതിനുവേണ്ടിയുള്ള അധ്വാനത്തിന് മാന്യതയുണ്ട്. അതോടൊപ്പം, എത്ര കിട്ടിയാലും മതിയാകാത്ത ഒരു മനസ്സ് വളർത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണോ എന്നും ചോദിക്കണം. നമ്മുടെ വീട്ടിൽ കുട്ടികൾ ദിവസവും കേൾക്കുന്നത് എന്താണ്? ഇല്ലാത്തതിന്റെ പരാതികൾ മാത്രമാണോ? ഉള്ള സൗകര്യങ്ങൾക്കു പിന്നിലെ അധ്വാനത്തെക്കുറിച്ചും നാം സംസാരിക്കുന്നുണ്ടോ? ഒരു പുസ്തകം വാങ്ങിക്കൊടുക്കുമ്പോൾ അതിന്റെ വില പറഞ്ഞ് കുട്ടിയെ കുറ്റബോധത്തിലാക്കേണ്ടതില്ല. എന്നാൽ, സാധനങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കുന്നതിലെ ഉത്തരവാദിത്വം പഠിപ്പിക്കണം. ഭക്ഷണം കളയാതിരിക്കുക, പൊതുസൗകര്യങ്ങൾ നശിപ്പിക്കാതിരിക്കുക, വീട്ടിലെ അധ്വാനത്തെ മാനിക്കുക, മറ്റൊരാളുടെ ആവശ്യത്തെ കാണുക—ഇവയെല്ലാം നന്ദിബോധത്തിന്റെ ജീവിതരൂപങ്ങളാണ്. നന്ദി പറയുന്ന വായക്കൊപ്പം ശ്രദ്ധയോടെ പെരുമാറുന്ന കൈകളും വേണം.
ഇനി സൂറത്തിന്റെ അവസാനഭാഗത്തേക്ക് വരാം. അവിടെയാണ് ഈ വായന നമ്മുടെ മനസ്സിനെ ശക്തമായി പിടിച്ചുനിർത്തുന്നത്. ആശ്വാസം ലഭിച്ച മനുഷ്യന് ഒരു സാമൂഹിക ഉത്തരവാദിത്വമുണ്ട്. സ്വന്തം ജീവിതത്തിലെ അനുഗ്രഹങ്ങളെ ഓർക്കുന്നവൻ ദുർബലനായ മറ്റൊരാളോട് എങ്ങനെ പെരുമാറണം എന്ന ചോദ്യത്തിലേക്കാണ് സൂറത്ത് നമ്മെ കൊണ്ടുപോകുന്നത്. അനാഥനെ അടിച്ചമർത്തരുത്. ചോദിച്ചുവരുന്നവനെ ആട്ടിയകറ്റരുത്. രക്ഷിതാവിന്റെ അനുഗ്രഹത്തെക്കുറിച്ച് പറയുക.
ആദ്യത്തെ നിർദേശം അനാഥനെ സംബന്ധിച്ചാണ്. അനാഥനായ കുട്ടിക്ക് ഭക്ഷണവും വസ്ത്രവും പഠനച്ചെലവും നൽകുന്നത് അത്യാവശ്യമാണ്. പക്ഷേ, അവന്റെ മാന്യത സംരക്ഷിക്കുന്നതും അത്രതന്നെ ഗൗരവമുള്ള കാര്യമാണ്. അനാഥനെ നിന്ദിക്കുകയോ ചെറുതാക്കുകയോ ചെയ്യരുതെന്നും കരുണയോടെ പെരുമാറണമെന്നും ഇബ്നു കസീറിന്റെ വിശദീകരണത്തിൽ കാണാം. നമ്മൾ സഹായിക്കുന്ന കുട്ടിക്ക് നമ്മുടെ മുന്നിൽ നിവർന്നുനിൽക്കാൻ കഴിയുന്നുണ്ടോ? ഈ ചോദ്യം സഹായം നൽകുന്ന വ്യക്തിക്കും സ്ഥാപനത്തിനും സംഘടനയ്ക്കും ബാധകമാണ്. സഹായം സ്വീകരിക്കുന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം ഒരു കുട്ടിക്ക് തന്റെ സ്വകാര്യതയോ ആത്മാഭിമാനമോ വിട്ടുകൊടുക്കേണ്ടിവരരുത്. അവന്റെ സങ്കടം നമ്മുടെ പ്രശംസയ്ക്കുള്ള കഥയാക്കുമ്പോൾ നമുക്ക് ലഭിക്കുന്ന സന്തോഷത്തേക്കാൾ അവന് അനുഭവപ്പെടുന്ന അസ്വസ്ഥതയും പരിഗണിക്കണം.
ഒരു കുട്ടിക്ക് പുസ്തകം കൊടുക്കുന്നത് നല്ലതാണ്. അതിലും നല്ലത്, ആ പുസ്തകവുമായി സഹപാഠികളുടെ ഇടയിൽ അവന് തല ഉയർത്തിനിൽക്കാൻ കഴിയുന്നതാണ്. ക്ലാസ് മുറിയിലും ഈ ശ്രദ്ധ വേണം. കുടുംബപശ്ചാത്തലത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുമ്പോഴും ആഘോഷങ്ങളും പ്രവർത്തനങ്ങളും ഒരുക്കുമ്പോഴും എല്ലാ കുട്ടികളുടെയും ജീവിതം ഒരുപോലെയല്ലെന്ന് ഓർക്കണം. നമ്മൾ സാധാരണമെന്നു കരുതുന്ന ഒരു വാക്ക് മറ്റൊരു കുട്ടിയുടെ നഷ്ടത്തെ തൊട്ടുണർത്തിയേക്കാം. അതുകൊണ്ട് അധ്യാപനത്തിന് വിഷയജ്ഞാനത്തോടൊപ്പം മനുഷ്യജീവിതത്തെ ശ്രദ്ധിക്കാനുള്ള മനസ്സും ആവശ്യമാണ്.
അനാഥനെക്കുറിച്ചുള്ള ആയത്തിന്റെ പ്രത്യേക അർഥം നിലനിർത്തിക്കൊണ്ടുതന്നെ, ദുർബലരോടുള്ള നമ്മുടെ പൊതുവായ പെരുമാറ്റത്തെയും നമുക്ക് പരിശോധിക്കാം. സ്വയം വാദിക്കാൻ കഴിയാത്തവരോട് നാം എങ്ങനെയാണ് സംസാരിക്കുന്നത്? നമ്മുടെ അധികാരം ചോദ്യംചെയ്യാൻ കഴിയാത്ത ഒരാളോട് നമുക്ക് കൂടുതൽ കടുപ്പമുണ്ടാകുന്നുണ്ടോ? മനുഷ്യന്റെ സ്വഭാവം മനസ്സിലാകുന്നത് പലപ്പോഴും അവനെക്കാൾ ശക്തരോടുള്ള പെരുമാറ്റത്തിൽനിന്നല്ല. തന്നെ തടയാൻ കഴിയാത്തവരോടുള്ള പെരുമാറ്റത്തിൽനിന്നാണ്. വീട്ടിലെ കുട്ടി, പ്രായമായ മാതാപിതാവ്, കീഴിലുള്ള ജീവനക്കാരൻ, സഹായം തേടിയെത്തുന്ന ദരിദ്രൻ—ഇവരുടെ മുന്നിൽ നമ്മുടെ ഭാഷയ്ക്ക് എന്ത് രൂപമാണ്? സൂറത്തു ളുഹാ വായിക്കുന്ന നാവ് വീട്ടിലെ ദുർബലരോട് കഠിനമാകുന്നുണ്ടെങ്കിൽ ആ വായന ഇനിയും നമ്മുടെ പെരുമാറ്റത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങേണ്ടതുണ്ട്.
അടുത്ത നിർദേശം ചോദിച്ചുവരുന്നവനെ ആട്ടിയകറ്റരുത് എന്നതാണ്. ആവശ്യക്കാരനോടുള്ള സൗമ്യതയ്‌ക്കൊപ്പം, അറിവും മാർഗദർശനവും ചോദിക്കുന്നവനെ അവഹേളിക്കാതിരിക്കാനുള്ള അർഥവും തഫ്സീറിൽ വിശദീകരിക്കുന്നുണ്ട്. അധ്യാപകർക്കും രക്ഷിതാക്കൾക്കും എത്ര വലിയൊരു ഓർമപ്പെടുത്തലാണിത്! ചില കുട്ടികൾ ചോദ്യം ചോദിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് ഏറെ സമയം ധൈര്യം സമ്പാദിക്കാറുണ്ട്. ഒടുവിൽ കൈ ഉയർത്തിയപ്പോൾ, “ഇതുപോലും അറിയില്ലേ?” എന്ന മറുപടി കിട്ടിയാൽ ആ കൈ പിന്നെ ഉയരാതിരിക്കാം. അധ്യാപകൻ അന്നത്തെ ചോദ്യം മറക്കും. കുട്ടി ആ അനുഭവം മറക്കണമെന്നില്ല. അറിയാത്തതുകൊണ്ടാണ് കുട്ടി ചോദിക്കുന്നത്. നമുക്ക് ലളിതമായി തോന്നുന്ന വിഷയം അവന് ആദ്യമായി കാണുന്നതായിരിക്കാം. ഒരേ കാര്യം വീണ്ടും ചോദിക്കുന്നതിന് പിന്നിൽ അശ്രദ്ധ മാത്രമാകണമെന്നില്ല; മനസ്സിലാകാത്തതും പേടിയും ഭാഷാപ്രയാസവും ഉണ്ടാകാം. ഓരോ ചോദ്യത്തിനും നീണ്ട മറുപടി നൽകാൻ എല്ലാ സമയത്തും കഴിയണമെന്നില്ല. പക്ഷേ, മാന്യമായി പ്രതികരിക്കാം. “ഇപ്പോൾ സമയം കുറവാണ്; ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞ് നമുക്ക് നോക്കാം.” “ഈ ഭാഗം വീണ്ടും വിശദീകരിക്കാം.” “ഇതിന്റെ കൃത്യമായ മറുപടി പരിശോധിച്ചുപറയാം.” ഇത്രയും പറഞ്ഞാലും കുട്ടിക്ക് തന്റെ ചോദ്യം അപമാനകരമല്ലെന്ന ഉറപ്പ് കിട്ടും.
വീട്ടിലും ചോദിക്കാനുള്ള ഇടം വേണം. പഠനത്തെക്കുറിച്ച് മാത്രമല്ല, വിശ്വാസത്തെക്കുറിച്ചും ബന്ധങ്ങളെക്കുറിച്ചും ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചും കുട്ടികൾക്ക് സംശയങ്ങൾ വരും. ചോദ്യമുണ്ടാകുന്നത് തെറ്റാണെന്നു പഠിപ്പിച്ചാൽ അവർ ചോദ്യങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കണമെന്നില്ല. നമ്മോടു ചോദിക്കുന്നത് ഉപേക്ഷിച്ചേക്കാം. പിന്നെ ഉത്തരങ്ങൾ നൽകുന്നത് ആരാണെന്ന് നമുക്ക് അറിയില്ല. ഫോണിലെ ഒരു ചെറിയ വീഡിയോയോ അപരിചിതനായ ഒരാളോ തെറ്റായ വിവരമോ അവരുടെ ചിന്തയെ നയിക്കാം. അതുകൊണ്ട് കുട്ടികളുടെ ചോദ്യങ്ങൾ കേൾക്കാനുള്ള ക്ഷമ ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ വലിയ സമ്പത്താണ്.
യുവാക്കൾക്കും ഈ ആയത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ സ്വന്തം പെരുമാറ്റത്തെ നോക്കാം. തനിക്ക് അറിയാവുന്ന സാങ്കേതികവിദ്യ അറിയാത്ത മുതിർന്ന ഒരാൾ സഹായം ചോദിക്കുമ്പോൾ മുഖം ചുളിക്കുന്നുണ്ടോ? ഒരു അപേക്ഷ പൂരിപ്പിക്കാനോ ഫോൺ ഉപയോഗിക്കാനോ അറിയാത്തവരെ പരിഹസിക്കുന്നുണ്ടോ? നിങ്ങൾക്ക് എളുപ്പമുള്ള കാര്യം മറ്റൊരാൾക്ക് പ്രയാസമായിരിക്കാം. നിങ്ങൾക്ക് ഇന്ന് അറിയാവുന്ന കാര്യം ഒരിക്കൽ നിങ്ങൾക്കും അറിയില്ലായിരുന്നു. അറിവ് ലഭിച്ചതിന്റെ ഭംഗി മറ്റൊരാളെ ചെറുതാക്കുന്നതിൽ കാണേണ്ടതില്ല. അയാളുടെ പ്രയാസം കുറയ്ക്കുന്നതിൽ അത് കാണിക്കാം.
എന്നാൽ, ചോദിക്കുന്ന എല്ലാവർക്കും അവർ ആവശ്യപ്പെടുന്നതെല്ലാം നൽകണം എന്നൊരു അസാധ്യബാധ്യതയും ഇവിടെ നാം ഉണ്ടാക്കേണ്ടതില്ല. പണം നൽകാൻ കഴിയാത്ത സമയമുണ്ടാകും. സമയം മാറ്റിവെക്കാൻ കഴിയാത്ത സാഹചര്യവുമുണ്ടാകും. സഹായത്തിന് യോജിച്ച മറ്റൊരു വഴി നിർദേശിക്കേണ്ടിവരും. അപ്പോഴും മാന്യത സംരക്ഷിക്കാം. “എനിക്ക് ഇപ്പോൾ ഇത് ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല” എന്ന വാക്ക് ശാന്തമായി പറയാൻ കഴിയും. നമ്മുടെ പരിമിതി അറിയിക്കുന്നതിന് മറ്റൊരാളെ അപമാനിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല.
സൂറത്തിന്റെ അവസാന ആയത്ത് രക്ഷിതാവിന്റെ അനുഗ്രഹത്തെക്കുറിച്ച് പറയാൻ നിർദേശിക്കുന്നു. ഇവിടെനിന്ന് നമ്മുടെ കാലത്തേക്ക് ചിന്തിക്കുമ്പോൾ, നന്ദിയോടെ അനുഗ്രഹത്തെ പറയുന്നതും സ്വന്തം മഹത്വം പ്രദർശിപ്പിക്കുന്നതും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം തിരിച്ചറിയണം. “എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഈ അവസരം ലഭിച്ചു; അതിന് ഞാൻ നന്ദിയുള്ളവനാണ്. നിരവധി ആളുകൾ സഹായിച്ചു” എന്നു പറയുമ്പോൾ കേൾക്കുന്നവർക്കും പ്രതീക്ഷ ലഭിക്കാം. “ഞാൻ മാത്രം അധ്വാനിച്ചതുകൊണ്ടാണ് ഇതെല്ലാം ഉണ്ടായത്; മറ്റുള്ളവർക്ക് ശ്രമമില്ല” എന്നു പറയുമ്പോൾ നമ്മുടെ കഥയിൽനിന്ന് സഹായിച്ച മനുഷ്യരും ലഭിച്ച സാഹചര്യങ്ങളും അപ്രത്യക്ഷരാകുന്നു.
സ്വന്തം അധ്വാനത്തെ മാനിക്കാം. അതിനൊപ്പം ലഭിച്ച അവസരങ്ങളെയും ഓർക്കാം. നമ്മെ പഠിപ്പിച്ച അധ്യാപകർ, കൂടെനിന്ന കുടുംബം, ആദ്യ അവസരം നൽകിയ ഒരാൾ, തെറ്റ് തിരുത്തിത്തന്ന സുഹൃത്ത്, പ്രയാസത്തിൽ സഹായിച്ച സഹപ്രവർത്തകൻ—ഇവരൊന്നും നമ്മുടെ ജീവിതകഥയിലെ അനാവശ്യ കഥാപാത്രങ്ങളല്ല. ഈ ഓർമയുള്ള മുതിർന്നവന് പുതിയ തലമുറയോട് കുറച്ചുകൂടി സൗമ്യമായി സംസാരിക്കാനാകും.
“ഞങ്ങൾ എല്ലാം ഒറ്റയ്ക്ക് നേടിയവരാണ്” എന്ന അവകാശവാദത്തിനുപകരം, “ഞങ്ങൾക്കും കൈത്താങ്ങുകൾ ലഭിച്ചിട്ടുണ്ട്; ഇനി നിങ്ങൾക്ക് കഴിയുന്ന സഹായം ചെയ്യാം” എന്നു പറയാനാകും. അതാണ് അനുഭവം അടുത്ത തലമുറയ്ക്ക് തണലാകുന്ന നിമിഷം. നമ്മുടെ വീടുകളിൽ നന്ദിയുടെ ഭാഷ വളർത്താം. ഭക്ഷണം ഉണ്ടാക്കിയ ആളോട് നന്ദി പറയുക. വീട്ടിലെ ജോലികൾ പങ്കുവെക്കുക. അധ്യാപകന്റെ പരിശ്രമം അംഗീകരിക്കുക. കുട്ടി ചെയ്യുന്ന ചെറിയ നല്ല കാര്യവും ശ്രദ്ധിക്കുക. വീട്ടിൽ ജോലി ചെയ്യുന്നവരോട് മാന്യമായി സംസാരിക്കുക. നന്ദി കുടുംബത്തിൽ പതിവാകുമ്പോൾ, എല്ലാവരുടെയും അധ്വാനത്തിന് അവിടെ ഒരു സ്ഥാനം ലഭിക്കും.
അതോടൊപ്പം ഒരു സൂക്ഷ്മതയും വേണം. ഒരാൾ സങ്കടം പറയുമ്പോഴെല്ലാം, “നിനക്ക് ഇത്രയും സൗകര്യമുണ്ടല്ലോ; പിന്നെ എന്തിന്റെ വിഷമം?” എന്നു പറഞ്ഞ് അയാളെ നിശ്ശബ്ദനാക്കരുത്. അനുഗ്രഹങ്ങൾ തിരിച്ചറിയുന്ന ഒരാൾക്കും വേദനയുണ്ടാകാം. നല്ല കുടുംബമുള്ള കുട്ടിക്കും ആശയക്കുഴപ്പം വരാം. സാമ്പത്തിക സൗകര്യമുള്ള ഒരാൾക്കും ഏകാന്തത അനുഭവപ്പെടാം. അയാളുടെ നല്ല സാഹചര്യങ്ങൾ ഓർമിപ്പിക്കുന്നതിനുമുമ്പ് അയാൾ പറയുന്നത് മുഴുവൻ കേൾക്കാം. സൂറത്തുള്ളുഹായുടെ ആശ്വാസത്തിന്റെ സ്വരം നമ്മുടെ സംഭാഷണങ്ങളിലും എത്തണമെങ്കിൽ ഈ കേൾവി ആവശ്യമാണ്. ചിലപ്പോൾ പരിഹാരം ഉടനെ നൽകാൻ കഴിയില്ല. പക്ഷേ, മറ്റൊരാളുടെ വേദന പരിഹാസമാക്കാതിരിക്കാനും അവനൊപ്പം കുറച്ചുനേരം നിൽക്കാനും കഴിയും.
ഈ സൂറത്തിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ മനസ്സിലാകുന്ന ഒരു കാര്യമുണ്ട്: പ്രതീക്ഷയും ഉത്തരവാദിത്വവും ഒരുമിച്ചാണ് സഞ്ചരിക്കുന്നത്. നാം ആശ്വാസം തേടുന്നു. അതോടൊപ്പം, നമ്മുടെ അടുത്തെത്തുന്ന ഒരാൾക്ക് ആശ്വാസമാകാനും പഠിക്കണം. നമുക്ക് അഭയം വേണം. നമ്മുടെ വീട്ടിലുള്ളവർക്ക് ഭയമില്ലാതെ സംസാരിക്കാനുള്ള ഇടം നൽകുകയും വേണം. നമുക്ക് വഴികാട്ടൽ വേണം. അറിയാവുന്ന വഴി മറ്റൊരാളിൽനിന്ന് മറച്ചുവെക്കാതിരിക്കാനും വേണം. നമുക്ക് സഹായം വേണം. സഹായം ചോദിക്കുന്നവന്റെ മാന്യത തിരിച്ചറിയുകയും വേണം. നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലെ അനുഗ്രഹങ്ങളെക്കുറിച്ച് പറയണം. ആ അനുഗ്രഹങ്ങൾ നമ്മുടെ പെരുമാറ്റത്തിൽ എന്ത് മാറ്റം വരുത്തിയെന്ന് പരിശോധിക്കുകയും വേണം.
ഒരു അധ്യാപകൻ ഈ സൂറത്ത് വായിച്ചശേഷം, നാളെ ക്ലാസിൽ ചോദ്യം ചോദിക്കുന്ന കുട്ടിയോട് കുറച്ചുകൂടി ക്ഷമ കാണിച്ചാൽ അതൊരു നല്ല മാറ്റമാണ്. ഒരു രക്ഷിതാവ്, പരീക്ഷയിൽ മാർക്ക് കുറഞ്ഞ മകനോട് സംസാരിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് തന്റെ ശബ്ദം താഴ്ത്തിയാൽ അതൊരു നല്ല മാറ്റമാണ്. ഒരു യുവാവ്, കൂട്ടുകാരന്റെ പരാജയം തമാശയാക്കാതെ അവന്റെ അടുത്തിരുന്നാൽ അതൊരു നല്ല മാറ്റമാണ്. ഒരു മുതിർന്ന വ്യക്തി, “ഇന്നത്തെ കുട്ടികൾക്ക് ഒന്നുമറിയില്ല” എന്ന പരാതി കുറച്ച്, ഒരു കുട്ടിയുടെ ചോദ്യം ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടാൽ അതൊരു നല്ല മാറ്റമാണ്. സഹായം നൽകുന്ന ഒരാൾ, സ്വീകരിക്കുന്നവന്റെ സ്വകാര്യതയും ആത്മാഭിമാനവും സംരക്ഷിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചാൽ അതൊരു നല്ല മാറ്റമാണ്. ഇത്തരം മാറ്റങ്ങളിലൂടെയാണ് വായിച്ച വാക്കുകൾ ജീവിച്ച അനുഭവങ്ങളാകുന്നത്.
നമ്മുടെ മക്കൾക്ക് നാം വലിയ സൗകര്യങ്ങൾ ഒരുക്കിയേക്കാം. മികച്ച സ്കൂൾ, നല്ല കോഴ്സ്, ആവശ്യമായ പണം, സുരക്ഷിതമായ വീട്. അതിനൊപ്പം മറ്റൊരു സമ്പത്തുകൂടി നൽകണം: ജീവിതം കഠിനമാകുമ്പോൾ തങ്ങളെ മുഴുവനായി വെറുക്കാതിരിക്കാനുള്ള ബോധം; സഹായം ചോദിക്കാനുള്ള ധൈര്യം; സഹായം ചോദിക്കുന്നവരെ മാനിക്കാനുള്ള മനസ്സ്. അവർക്ക് പറയാൻ കഴിയണം: “ഇപ്പോൾ എനിക്ക് പ്രയാസമുണ്ട്. എനിക്ക് സഹായം വേണം. വീണ്ടും ശ്രമിക്കാൻ ഞാൻ തയ്യാറാണ്.” അവരുടെ മുന്നിൽ മറ്റൊരാൾ പ്രയാസവുമായി എത്തുമ്പോൾ പറയാനും കഴിയണം: “നീ പറയൂ. ഞാൻ കേൾക്കുന്നുണ്ട്. എനിക്ക് കഴിയുന്നത് നമുക്ക് നോക്കാം.”
അങ്ങനെയുള്ള കുട്ടികൾ വളരുന്ന വീടുകളിലും ക്ലാസ് മുറികളിലും സൂറത്തുള്ളുഹായുടെ വെളിച്ചം അനുഭവിക്കാം. വീണ്ടും ആ ചെറിയ സൂറത്തിന്റെ മുന്നിൽ ചെന്നിരിക്കുമ്പോൾ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലെ ചില മുഖങ്ങൾ ഓർമ വന്നേക്കാം. നമുക്ക് അഭയം നൽകിയ മുഖങ്ങൾ. അറിയാത്തത് പറഞ്ഞുതന്ന മുഖങ്ങൾ. ആവശ്യസമയത്ത് കൈപിടിച്ച മുഖങ്ങൾ. നമ്മുടെ തോൽവിക്കാലത്തും നമ്മെ ഉപേക്ഷിക്കാതിരുന്ന മുഖങ്ങൾ.
പിന്നെ മറ്റൊരു ചോദ്യം പതുക്കെ ഉയർന്നുവരാം. എന്റെ മുഖം ഓർക്കുമ്പോൾ, ഏതെങ്കിലും ഒരാൾക്ക് അത്തരമൊരു ആശ്വാസം ലഭിക്കുന്നുണ്ടോ? ആ ചോദ്യത്തിന് ജീവിതംകൊണ്ട് മറുപടി നൽകാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴാണ് സൂറത്തുള്ളുഹായിലൂടെയുള്ള നമ്മുടെ യാത്ര വീട്ടിലേക്കും ക്ലാസ് മുറിയിലേക്കും ജോലിസ്ഥലത്തേക്കും സമൂഹത്തിലേക്കും നീളുന്നത്. അതോടെ, ഇരുട്ടിൽ ആശ്വാസം തേടിയെത്തിയ നമ്മൾ, മറ്റൊരാളുടെ വഴിയിൽ ഒരു ചെറുവെളിച്ചം തെളിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നു. പിന്നീടുള്ള ജീവിതം എത്ര സുന്ദരമായിരിക്കും.
Leave A Comment